Reklama


piątek, maja 23, 2014

Style w tatuażu - Oldschool, newschool, realizm..


Współczesny tatuaż przybiera wiele form. Ciężko byłoby wyliczyć wszystkie style jakimi posługują się dzisiejsi artyści. Nowoczesne technologie, coraz lepszy sprzęt i popularyzacja tatuażu sprawiły, że tatuatorzy posiadają większy horyzont możliwości oraz duże pole do popisu. W poniższym artykule postaram się przedstawić Wam charakterystykę najbardziej znanych i rozpowszechnionych styli we współczesnej sztuce tatuażu.





- OLDSCHOOL czyli tatuaż tradycyjny. W początkowym okresie rozwoju tatuażu tradycyjnego jego tematyka dotykała głównie wartości patriotycznych i podobnych (wynikało to z tego, iż tatuowali się głównie marynarze oraz żołnierze marynarki wojennej). Charakterystycznymi motywami stały się żaglowce, amerykańskie flagi, sztylety, serca z napisem "mama", dziewczyny pin-up z dużymi biustami, kotwice, róże, rekiny i czaszki. Dzisiaj tatuatorzy dotykają już praktycznie każdego tematu, w zależności od tego jakie klient ma pomysły. Oldschool'owe tatuaże charakteryzują się przede wszystkim grubym, czarnym konturem. Jeśli już stosowane jest wypełnienie kolorem to jest on wyrazisty. W tatuażu tradycyjnym nie ma miejsca na skomplikowane szczegóły gdyż jego istotą jest prostota. Przejrzystość, dokładność i czytelność bez wątpienia opisują każdy oldschool'owy tatuaż. Na poniższym obrazku przedstawione są flash'e (inaczej projekty) tatuatora zwanego Sailor Jerry, który uznawany jest za praojca tatuażu tradycyjnego. 





Jeden z flashy wykonanych przez Sailora Jerrego 













Autor poniższych prac: Saschi McCormack







Przykład tatuażu oldschoolowego 






Tatuaż kotwicy wykonanej w stylu tradycyjnym 








- NEWSCHOOL czyli Nowa Szkoła. Styl ten zaczął się rozwijać po II wojnie światowej. Czerpie z dorobku tatuażu tradycyjnego. Jednak modyfikuje go poprzez wprowadzenie nowoczesnych technik i bardziej skomplikowanych wzorów. Większą uwagę zwraca na szczegóły i cienie. Tatuaże Newschool'owe są trudniejsze do wykonania pod względem technicznym gdyż są bardziej dopieszczone i urozmaicone. Świeże pomysły w połączeniu ze Stara Szkołą owocują stylem, który zachowuje tradycyjną przejrzystość, wyraźne kontury oraz wprowadza nowoczesne kombinacje, dzięki czemu tatuaż jest odważny i charakterystyczny. Nowa Szkoła cechuje się czytelnością, precyzją, mocną kreską i często intensywnymi, kontrastującymi kolorami. Tatuatorzy Newschool'owi wykonują przede wszystkim autorskie projekty gdzie często można dostrzec specyficzną, indywidualną technikę. Jest to styl, który daje artystom dużą swobodę w tworzeniu wzorów, nie wychodząc poza jego kanon. Tematyka jest różna jednak najbardziej popularne są motywy kobiece, roślinne i zwierzęce. Poniżej załączam zdjęcia autorskich prac Bartosza Panasa, które są przykładem tatuażu w stylu Newschool. 























- REALIZM. Stosunkowo bardzo młody ale prężnie się rozwijający. Jak sama nazwa wskazuje jest to styl tatuażu, który polega na jak najbardziej realistycznym odzwierciedleniu rzeczywistości. W przeciwieństwie do Nowej i Starej Szkoły, artyści przy tworzeniu projektów najczęściej korzystają z fotografii. Bywa, że tatuatorzy łączą ze sobą kilka zdjęć aby stworzyć oryginalną ale sensowną całość, tworząc przy tym indywidualny, niepowtarzalny wzór. Charakterystyczny jest jak najdelikatniejszy kontur i stonowane barwy. Kolorowy tusz jednak nie jest wymogiem, czarno-szare tatuaże również mogą klasyfikować się do realizmu. Bardzo ważne jest dokładne cieniowanie i użycie tuszu tak aby wydobyć głębie oraz wyróżnić pierwszy i drugi plan. Kompozycja musi być przede wszystkim czytelna aby już z daleka można było zauważyć co przedstawia wzór. Równie ważny jest odpowiednio dobrany kadr, który sprawia, że praca dopasowana jest do miejsca na ciele tworząc z nim artystyczną całość. W realistycznym tatuażu każdy szczegół ma duże znaczenie. Wykonanie takiej pracy jest czasochłonne, wymaga dokładności i cierpliwości. Tematyka dotyka niemalże wszystkiego, od natury do widoków wielkich miast. Poniżej kilka przykładów realistycznych prac.






Autor: Iwan Yug








Autor: Iwan Yug






Autor: Niki Norberg









- STYL JAPOŃSKI jest ceniony na całym świecie i uznawany za jeden z najpiękniejszych. Jego artystyczny rozwój przypada jednak dopiero na XVII w. kiedy doszło do zjednoczenia całego kraju, który był rozbity i skłócony. Ówczesny władca wybrał sobie za siedzibę Edo (dzisiejsze Tokio) i to właśnie okres istnienia Edo uznawany jest za czas rozwoju Horimono (odpowiednika słowa "tatuaż"). Warto zaznaczyć, że istotny wpływ na japoński tatuaż miał rozwój sztuki Ukiyo-e (rodzaj malarstwa i drzeworytu, w tłumaczeniu: "obrazy przepływającego świata"). Gwałtowny wzrost popularności Horimono sprawił, że bardzo duży prestiż zdobyli tatuatorzy zwani Hori (wśród nich: Hori Juna, Kon Kondziro, Nakamon Koneto i inni). To właśnie dzięki Hori i ich talentowi, pomysłowości i wypracowanej technice możemy podziwiać oryginalne i niepowtarzalne w swoim stylu prace. Aby wyjaśnić odrębność i fenomen japońskiego stylu należy podkreślić iż jego cechą charakterystyczną jest wielkość prac. Tzw. tatuaż pełny tworzy coś na kształt rozpiętego płaszcza (miejsca pośrodku piersi i brzucha są pozostawione puste, górna część kończy się na łokciach, a dolna obejmuje uda). Należy zaznaczyć, że tatuaże takie powstają miesiącami, a nawet latami. Inną cechą charakterystyczną jest zaplanowana asymetria. Występują również motywy wiodące, które przeplatane są przez te mniej istotne. Motywy drugorzędne często są powielane na jednej pracy. Ważne jest również podkreślenie motywów poprzez ozdobny kontur i wypełnienie ich powierzchni kontrastującymi, wyraźnymi barwami. Ciekawe jest wykorzystanie anatomii człowieka. Artyści starają się umiejscowić motywy w takich miejscach aby napinanie mięśni nadawało kompozycji ekspresji i wprawiało ją w ruch. Często również sutek czy pępek jest wkomponowany w pracę i wykorzystywany np. jako środek kwiatu. Tematykę Horimono można podzielić na 4 grupy: roślinność, zwierzęta, tematy religijne oraz mitologiczne. Najpopularniejsze motywy to: koi, tygrys, smok, chryzantema, piwonia, liść klonu, kwiat wiśni, postacie bóstw buddyjskich, świętych samurajów i mnichów. Warto zaznaczyć iż motyw fali jest często wykorzystywany w formie tła w celu jego wzbogacenia i podkreślenia kształtu ciała. Co ciekawe portrety nigdy nie są przedstawiane od frontu, zawsze w rzucie "trzy czwarte". Jeśli chodzi o proces powstawania Horimono to tradycyjni japońscy tatuatorzy unikają maszynki, a tworzą za pomocą bambusowej pałeczki, do końca której przymocowują igły. Do zarysowania pracy używa się czterech igieł, natomiast do wypełnień nawet do trzydziestogłowego zestawu. We współczesnej Japonii posiadanie tatuażu jest na ogół odbierane negatywnie. Wiąże się to niestety z utożsamianiem go ze światem przestępczym, którego członkowie nazywani są Yakuza. Przykry jest fakt iż piękne, fantazyjne tatuaże wzbogacone o urozmaicone kompozycje z użyciem intensywnych barw, dzisiaj w Japonii spotykają się z nietolerancją (najczęściej w środowiskach pracy, a szczególnie w branży lekarskiej). Poniżej przykłady prac autorstwa Chrisa Crooksa (WHITE DRAGON TATTOO) 


















- BIOMECHANIKA jest stylem względnie bardzo młodym, ale za to niezwykle ciekawym. Jak sama nazwa wskazuje, jest to połączenie elementów biologicznych i mechanicznych. Prościej mówiąc, są to prace obrazujące anatomiczne elementy ciała człowieka, które z kolei przeplatają się z czystą technologią w bardzo efektywny sposób. Nierzadko przedstawiają człowieka jako cyborga. Najczęściej są to różne metalowe części, kable i konstrukcje połączone z kośćmi, czy mięśniami. Jednak biomechanika dopuszcza również występowanie w pracy wyłącznie elementów mechanicznych, sprawiających wrażenie występowania pod skórą i nierzadko upodobniających się do kształtów tkanek wewnętrznych człowieka. Tak naprawdę biomechanika jest dość szeroką dziedziną, gdyż może łączyć w sobie bardzo wymyślne elementy lub skupiać się wyłącznie na anatomii, jednak istotą jest by tatuaż sprawiał wrażenie wkomponowanego podskórnie w ludzie ciało. Należy dodać, iż tatuator w większości przypadków wykorzystuje większe partie tułowia klienta. Zazwyczaj są to plecy, żebra, ramiona, uda czy łydki. Praca jest wtedy bardziej efektywna i pozwala artyście na większą różnorodność i wyższy stopień skomplikowania, zachowując przejrzystość. Tatuaże biomechaniczne mogą być kolorowe, jak i czarno-szare, zależnie od przedstawianego tematu. Za jednego z prekursorów tego stylu uważa się szwajcarskiego malarza Hansa Rudolfa Gigera, o którym z pewnością wielu z Was słyszało. Na fotografiach prace wykonane przez Sebastiana Żmijewskiego. 


















- Tatuaż ETNICZNY/PLEMIENNY. Etniczność stanowi zespół wzajemnie i silnie powiązanych ze sobą cech kulturowo-społecznych, określających swoistą odmienność konkretnej zbiorowości etnicznej wobec „obcych”. Co za tym idzie, tatuaż etniczny jest specyficzny dla danej ludności/kultury/tradycji. W związku z tym jest to temat trudny i zawiły, gdyż nie można jednoznacznie określić genezy tego zjawiska. W różnych punktach na Ziemi spotykamy bowiem różne grupy etniczne i wielopokoleniowe tradycje. Jak się można domyślić, nie ma zatem jednej metody czy techniki tatuowania odnoszącej się do tej kategorii. Tak naprawdę tatuaż etniczny ma jedną charakterystyczną cechę, która decyduje o takim, a nie innym jego charakterze. Jest nią nawiązanie/inspiracja, bądź bezpośrednie odniesienie do kultury i tradycji danej zbiorowości (w kontekście antropologicznym i społecznym). Często są to tatuaże niejasne i tajemnicze, gdyż aby zrozumieć ich istotę, potrzeba by wgłębić się w historię grupy etnicznej z jakiej się wywodzą. W różnych zakątkach Ziemi, sztuka zdobienia ciała ma różny charakter i znaczenie. Bardzo często, to symbolika odgrywa najważniejszą rolę. Niekiedy tatuaż ma chronić jego właściciela przed złem, bądź pomagać mu w dążeniu do czystości i doskonałości. W niektórych kulturach, tatuaże na twarzy świadczą o wysokiej pozycji, bądź określają status wojownika. Nierzadko przybierają również formę estetyczną. Ciekawym przykładem jest bardzo bolesny zabieg jakiemu poddają się Senegalki, tatuując sobie dziąsła na czarny kolor, dostosowując się przy tym do panującego tam kanonu piękna. Jednak tatuażem etnicznym nie nazywamy tylko rdzennych prac plemiennych, wykonywanych tradycyjną metodą, ale również te wykonywane przez tatuatorów z naszej i innych kultur. Muszą jednak spełniać już wcześniej wymieniony warunek. Jeśli chodzi o technikę to współcześnie stosowane są zarówno elektryczne maszynki, jak i metody tradycyjne, do których zaliczamy przykładowo hand-tapping i handpoking. W celu zaczerpnięcia większej wiedzy polecam blog tematyczny prowadzony przez Tomasza Madeja (http://tatuazetniczny.blogspot.com/). Poniżej prace wykonane przez Karolinę Czaję z Primitive Tattoo.

























fot. Swiatoslaw Wojtko







Czy już wiecie w jakim stylu chcielibyście mieć wykonany tatuaż? Jeśli tak to poszukajcie najlepszych salonów tatuażu w waszej okolicy :).

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz